துல்கர் சல்மான் நடிப்பில், ‘RDX’ பட இயக்குநர் நஹாஸ் ஹிதாயத் இயக்கத்தில் உருவாகியுள்ள ‘I Am Game’, சினிமாவில் ஏற்கெனவே பலமுறை சொல்லப்பட்ட ஒரு கதையை கொஞ்சம் வித்தியாசமான டெக்னிக்கல் அணுகுமுறையில் சொல்ல முயற்சித்திருக்கும் படம். ஆனால் அந்த முயற்சி முழுமையாக வெற்றி பெற்றதா என்றால் இல்லை. அதே நேரத்தில் இதை மோசமான படம் என்றும் ஒதுக்கிவிட முடியாது. சிறப்பான படம் என்ற இடத்திற்கும் செல்லாமல், இரண்டுக்கும் நடுவில் ஒரு முறை பார்க்கக்கூடிய படமாகவே அமைந்திருக்கிறது.
எதைப் பற்றியும் பெரிதாகக் கவலைப்படாமல் தந்தையின் பணத்தில் வாழும் இளைஞனான துல்கர் சல்மான், கிரிக்கெட் பெட்டிங் மற்றும் சூதாட்டத்தில் பணத்தை இழந்து கொண்டே இருக்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் நடக்கும் விபத்தில் அவரது கை பாதிக்கப்பட, அவருக்கு கை மாற்று அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படுகிறது. அந்தக் கையின் உண்மையான உரிமையாளர் இறந்துவிட்டாலும், அவரது நினைவுகளும் அந்தக் கையுடன் சேர்ந்தே இருந்தால் என்ன ஆகும் என்ற கேள்வியை மையமாக வைத்துதான் கதை நகர்கிறது. அந்த நினைவுகள் துல்கரின் வாழ்க்கையை எப்படி மாற்றுகின்றன என்பதே படத்தின் மையம்.
உடல் உறுப்பு மாற்றத்திற்குப் பிறகு, அந்த உறுப்பின் பழைய உரிமையாளரின் நினைவுகள் அல்லது உணர்வுகள் புதிய நபரிடம் வருவது போன்ற கதைகள் சினிமாவில் புதிதல்ல. அதேபோன்ற பழக்கமான கதையைத்தான் ‘I Am Game’ எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் கையின் பார்வையில் கதையை கொஞ்சம் புதுமையாகவும், தொழில்நுட்ப ரீதியாக வித்தியாசமாகவும் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறார்கள். இந்த முயற்சி சில இடங்களில் கவனம் ஈர்த்தாலும், கதையின் அடிப்படை பலவீனமாக இருப்பதால் முழுமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியவில்லை.
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் துல்கர் சல்மானின் நடிப்பு. தனக்கே சொந்தமான கை என்றாலும், அது தனது கை அல்ல; வேறொருவரின் கை தன்னுடன் வாழ்கிறது என்ற உணர்வை பார்வையாளர்களுக்கு ஏற்படுத்துவது சாதாரண விஷயமல்ல. ஆனால் அந்த வித்தியாசத்தை தனது உடல்மொழி மற்றும் நடிப்பின் மூலம் மிகவும் நம்பகமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார் துல்கர். கதை பெரிய அளவில் வலுவாக இல்லாத இடத்திலும், அவரது நடிப்பு படத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது. கயாது லோஹர் காதல் கதாபாத்திரத்துடன் மருத்துவராக வருகிறார்; மற்ற கதாபாத்திரங்களுக்கு பெரிய அளவில் செய்ய அதிகம் இல்லை. வில்லன் கதாபாத்திரமும் நாம் ஏற்கெனவே பல படங்களில் பார்த்த வழக்கமான பாணியிலேயே அமைந்திருக்கிறது.
இடைவேளைக்குப் பிறகு கதை நீண்ட நேரம் ஃபிளாஷ்பேக்கிற்குள் செல்கிறது. அந்தப் பகுதியில் துல்கர் சல்மானை விட, கையின் உண்மையான உரிமையாளராக வரும் ஆண்டனி வர்கீஸின் கதாபாத்திரம்தான் கதையை முன்னெடுத்துச் செல்கிறது. குறிப்பாக அந்தப் பகுதியை நம்பித்தான் படத்தின் முக்கியமான உணர்வுகளும் சம்பவங்களும் நகர்கின்றன. தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை ஆண்டனி வர்கீஸ் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். கேரளாவில் அவருக்குள்ள ரசிகர் வட்டம் அந்தப் பகுதிகளுக்கு கூடுதல் வரவேற்பைக் கொடுக்கலாம் என்றாலும், மற்ற மொழி ரசிகர்களிடம் அந்த அளவுக்கான பரிச்சயம் இல்லாதது ஒரு சவாலாக அமையலாம்.
நஹாஸ் ஹிதாயத் இயக்கத்தில் படம் தொழில்நுட்ப ரீதியாக தரமாகத் தெரிகிறது. ஜிம்ஷி காலித்தின் ஒளிப்பதிவு, ஜேக்ஸ் பிஜாயின் இசை உள்ளிட்ட தொழில்நுட்ப அம்சங்கள் படத்திற்கு தேவையான தரத்தை கொடுக்கின்றன. ஆனால் ‘RDX’ மூலம் பெரிய எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கிய இயக்குநரிடம் இருந்து வரும் படம் என்பதால், கதையிலும் திரைக்கதையிலும் இன்னும் வலுவான அனுபவத்தை எதிர்பார்க்க வைத்துவிட்டு, அந்த இடத்தில் படம் சற்று தடுமாறுகிறது. டெக்னிக்கலாக புதுசாகச் சொல்ல முயன்றாலும், அது முழுமையான என்டர்டெயின்மென்ட் அனுபவமாக மாறவில்லை.
முடிவுரை: ‘I Am Game’ மோசமான படம் இல்லை; அதே நேரத்தில் துல்கர் சல்மானின் சிறந்த படங்களின் பட்டியலிலும் இடம்பிடிக்கும் அளவுக்கு வலுவான கதையும் இல்லை. துல்கரின் சிறப்பான நடிப்பு மற்றும் சில தொழில்நுட்ப முயற்சிகளுக்காக ஒரு முறை பார்க்கலாம். அடுத்த படத்தில் அவரிடமிருந்து இன்னும் வலுவான கதை தேர்வை நிச்சயம் எதிர்பார்க்கலாம்.
⭐ ரேட்டிங்: 3 / 5
