ஒன்ஸ் மோர் – திரை விமர்சனம்

காதல் தோல்விக்குப் பிறகு வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கும் ஒருவரின் வாழ்வில், மீண்டும் ஒரு காதல் வந்தால் என்ன நடக்கும்? பழைய நினைவுகளையும் வலிகளையும் கடந்து புதிய உறவை ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா? என்ற உணர்வுப்பூர்வமான கேள்வியை மையமாக வைத்து உருவாகியுள்ள படம் தான் *‘ஒன்ஸ் மோர்’*. விக்னேஷ் ஸ்ரீகாந்த் இயக்கத்தில் அர்ஜுன் தாஸ், அதிதி ஷங்கர் மற்றும் சோனா ஒலிக்கல் நடித்துள்ள இந்த காதல் திரைப்படம், காதல், பிரிவு, மனக்காயம், இரண்டாவது வாய்ப்பு மற்றும் மனதிற்குள் தேங்கி நிற்கும் சொல்லப்படாத உணர்வுகளைப் பேச முயற்சிக்கிறது.

காதல் தோல்வியின் வலியிலிருந்து பல ஆண்டுகளாக வெளியே வர முடியாமல் வாழ்க்கையை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கும் ரகுவரனின் வாழ்க்கையில் அஞ்சலி மீண்டும் நுழைகிறார். முற்றிலும் சோகமான மனநிலையில் இருக்கும் ரகுவரனுக்கு நேர் எதிரான குணாதிசயத்துடன், கலகலப்பும் துறுதுறுப்பும் நிறைந்தவராக அஞ்சலி வருகிறார். ஆரம்பத்தில் அவரது காதலையும் அன்பையும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்கும் ரகுவரன், மெல்ல மெல்ல அந்த உறவுக்குள் நுழையத் தொடங்குகிறார். ஆனால், அவரது கடந்த கால காதலும் அதனுடன் தொடர்புடைய தீர்க்கப்படாத உணர்வுகளும் மீண்டும் வாழ்க்கைக்குள் வரும்போது, ரகுவரன் எடுக்கும் முடிவு என்ன என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான பயணம்.

வழக்கமாக வில்லன் மற்றும் அதிரடியான கதாபாத்திரங்களில் அதிகம் பார்த்த அர்ஜுன் தாஸுக்கு, இந்தப் படம் சற்று வித்தியாசமான முயற்சியாக அமைந்துள்ளது. உள்ளுக்குள் பெரிய வலியைச் சுமந்துகொண்டு வெளியில் அமைதியாக வாழும் ரகுவரனின் கதாபாத்திரத்திற்கு தனது இயல்பான உடல்மொழியையும் குரலையும் சரியாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக கடந்த கால காயத்திலிருந்து வெளியே வர முடியாமல் தவிக்கும் காட்சிகளிலும், புதிய காதல் மூலம் மீண்டும் மகிழ்ச்சியைத் தேடும் தருணங்களிலும் அவரது நடிப்பு கவனம் பெறுகிறது. ஒரு சோகமான மனிதராகவும், பின்னர் வாழ்க்கையை மீண்டும் ரசிக்கத் தொடங்கும் மனிதராகவும் இரண்டு விதமான மனநிலைகளை வெளிப்படுத்துவதில் அர்ஜுன் தாஸ் நல்ல முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால், படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக அமைவது அதிதி ஷங்கரின் நடிப்புதான். ரகுவரனின் இருண்ட மனநிலைக்கு வெளிச்சம் கொடுக்கும் கதாபாத்திரமாக வரும் அஞ்சலியை மிகவும் துறுதுறுப்பாகவும் இயல்பாகவும் கையாண்டிருக்கிறார். அவரது புன்னகை, குறும்பு, காதலில் இருக்கும் உறுதி மற்றும் உயிரோட்டமான திரை இருப்பு ஆகியவை பல காட்சிகளை சுவாரஸ்யமாக்குகின்றன. குறிப்பாக அர்ஜுன் தாஸின் அமைதியான நடிப்புக்கும் அதிதியின் கலகலப்பான நடிப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, இருவரின் காட்சிகளுக்கு தனி அழகை சேர்க்கிறது. படத்தின் முதல் பாதி ரசிக்கும்படி அமைவதற்கும் அதிதியின் பங்களிப்பு முக்கியமானது.

சோனா ஒலிக்கலுக்கு கதையில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கதாபாத்திரம் கிடைத்திருந்தாலும், அவரது கதாபாத்திரம் முழுமையாக எழுதப்படாததால் எதிர்பார்த்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியவில்லை. ரகுவரனின் கடந்த கால காதல் கதையே படத்தின் இரண்டாம் பாதியின் முக்கியமான உணர்ச்சிக் கருவாக இருக்க வேண்டிய நிலையில், அந்த உறவின் ஆழமும் பிரிவின் வலியும் பார்வையாளர்களை முழுமையாகக் கட்டிப்போடுவதில்லை. இதனால் படத்தின் மிக முக்கியமான மோதல் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு வலுவாக அமையாமல் போகிறது.

இயக்குநர் விக்னேஷ் ஸ்ரீகாந்த், வழக்கமான காதல் படங்களின் டெம்ப்ளேட்டில் இருந்து ஓரளவு விலகி, உறவுகளுக்குள் இருக்கும் சிறிய உணர்வுகள், சொல்லப்படாத மனக்கசப்புகள் மற்றும் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்வதன் அவசியம் ஆகியவற்றை மென்மையாகச் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறார். குறிப்பாக இன்றைய தலைமுறையின் உறவுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் பார்வை சில இடங்களில் படத்தில் தெரிகிறது. பெரிய ஆக்ஷன், அதிரடி திருப்பங்கள் அல்லது செயற்கையான நாடகத்தை நம்பாமல், கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளின் மூலம் கதையை நகர்த்த முயன்றிருப்பது பாராட்டத்தக்கது. ஆனால், நல்ல கருவை வைத்திருந்தாலும் அதை வலுவான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் படம் தடுமாறுகிறது.

முதல் பாதியில் ரகுவரன் மற்றும் அஞ்சலி இடையிலான உறவு வளர்ச்சி, அவர்களின் உரையாடல்கள் மற்றும் காதல் தருணங்கள் மெதுவாக இருந்தாலும் ரசிக்கும்படி நகர்கின்றன. குறிப்பாக அதிதி ஷங்கரின் வருகைக்குப் பிறகு படத்தில் ஒரு நல்ல ஃபீல்-குட் தன்மை உருவாகிறது. அர்ஜுன் தாஸ் – அதிதி ஷங்கர் ஜோடியின் கெமிஸ்ட்ரியும் படத்திற்கு பலம் சேர்க்கிறது. சில காட்சிகள் நீளமாக இருந்தாலும், இசையும் நடிகர்களின் நடிப்பும் முதல் பாதியை ஓரளவு சுவாரஸ்யமாகக் கடத்துகின்றன.

ஆனால் இரண்டாம் பாதிதான் படத்தின் பெரிய சிக்கலாக மாறுகிறது. ரகுவரனின் கடந்த கால காதல் பற்றிய பின்னணி தொடங்கும்போது, கதை இன்னும் உணர்ச்சிகரமாகவும் வலுவாகவும் மாறும் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஏற்படுகிறது. ஆனால், அந்தப் பகுதிக்கான எழுத்து முதல் பாதியைப் போல ஈர்க்கவில்லை. முக்கியமான பிரச்சினைகளுக்கான காரணங்களும், கதாபாத்திரங்கள் எடுக்கும் சில முடிவுகளும் பார்வையாளர்களை முழுமையாக நம்ப வைப்பதில்லை. இதனால் இரண்டாம் பாதியில் படத்தின் வேகம் மட்டுமல்ல, உணர்ச்சித் தாக்கமும் குறைகிறது. இறுதிக்கட்டத்தில் படம் மீண்டும் ஓரளவு மீள முயற்சித்தாலும், அதற்குள் இழந்த வேகத்தை முழுமையாகப் பிடிக்க முடியவில்லை.

இசையமைப்பாளர் ஹேஷம் அப்துல் வஹாபின் இசை படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்று. காதல் காட்சிகளுக்கு தேவையான மென்மையான உணர்வை பாடல்களும் பின்னணி இசையும் சரியாக வழங்குகின்றன. குறிப்பாக இசை இல்லையென்றால் பல காட்சிகளின் தாக்கம் இன்னும் குறைந்திருக்கும் என்ற அளவுக்கு, படத்தின் உணர்ச்சிப் பயணத்திற்கு இசை துணையாக நிற்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் அரவிந்த் விஸ்வநாதனின் காட்சிப்பதிவும் படத்தின் காதல் மனநிலைக்கு ஏற்றவாறு அமைந்துள்ளது. சில காட்சிகளில் அழகான ஃபிரேம்கள் கவனம் பெறுகின்றன.

மொத்தத்தில், *‘ஒன்ஸ் மோர்’* ஒரு நல்ல காதல் படமாக மாறுவதற்குத் தேவையான நடிகர்கள், இசை, உணர்ச்சிப்பூர்வமான கரு மற்றும் சில அழகான தருணங்களை வைத்திருக்கிறது. அர்ஜுன் தாஸின் வித்தியாசமான முயற்சி, அதிதி ஷங்கரின் உயிரோட்டமான நடிப்பு, இருவருக்கும் இடையிலான கெமிஸ்ட்ரி மற்றும் ஹேஷம் அப்துல் வஹாபின் இசை ஆகியவை படத்தை தாங்கிச் செல்கின்றன. ஆனால், வழக்கமான காதல் கதையிலிருந்து முற்றிலும் வெளியே வராத திரைக்கதையும், இரண்டாம் பாதியில் பலவீனமாகும் முக்கிய மோதலும் படத்தின் முழு அனுபவத்தை பாதிக்கின்றன. இருந்தாலும், பெரிய எதிர்பார்ப்புகளின்றி மென்மையான காதல் கதையை ரசிக்க விரும்புபவர்களுக்கு *‘ஒன்ஸ் மோர்’ ஒருமுறை பார்க்கக்கூடிய படமாக இருக்கிறது.*

### *ரேட்டிங்: 2.75 / 5*